No enterro de Manolita Lamas
dezasete rosas vermellas no aire,
ánimas saídas dela
enchendo o espazo baleiro da existencia.
Dezasete rosas vermellas no aire,
dezasete lúas do xaneiro claro,
e Manolita durmidiña na caixa
—Manolita eclipsou as dezasete lúas—.
Os seus fillos repetían o seu nome
e rompían a calma do home bo e do poeta.
Escachando os retumbos do sol
todo o ceo dicía «Manolita».
Noventa anos como noventa auroras,
luz de noite en noventa esquinas.
As pedras de Pontedeume
e o río
e o mediodía ferido da súa morte
as cousas todas seguían dicindo «Manolita».
Marcos Filgueiras
Dieciocho en la cocina
